Onze eerste all-inclusive begon met een misverstand aan de bar. Mijn man bestelde een whisky, kreeg keurig een whisky, en pas bij het uitchecken bleek dat het een importmerk was geweest: €68 aan “extra’s” op de eindrekening, terwijl we een week lang dachten dat alles gratis was. Sindsdien lees ik de kleine lettertjes voor het inchecken, niet erna. Dit is alles wat ik toen graag had geweten, en wat de hotelpagina je niet vertelt.
Wat is echt inbegrepen (en wat niet)
De basis is overal hetzelfde: ontbijt-, lunch- en dinerbuffet, snacks tussendoor en lokale drankjes van ongeveer tien uur ’s ochtends tot elf uur ’s avonds. Daarbuiten begint het grijze gebied, en daar zit het verschil tussen een week zonder uitgaven en een verrassing bij het uitchecken:
- Importdranken: het lokale bier is gratis, het bekende merk vaak niet. Vraag bij twijfel gewoon “is this included?”; het barpersoneel is eraan gewend.
- À-la-carterestaurants: meestal één keer per verblijf gratis op reservering, daarna tegen betaling. Reserveer die ene keer op dag één, de goede avonden zijn snel vol.
- Roomservice en minibar: vrijwel altijd betaald, behalve bij ultra all-inclusive. Het verschil tussen die twee formules is groot genoeg voor een eigen artikel.
- Espresso en verse jus: klinkt kinderachtig, maar filterkoffie is inbegrepen en de cappuccino soms niet. Per resort verschillend, dus check het bij aankomst.
Het armbandje
Bij het inchecken krijg je een armbandje om, en dat is geen versiering: het is je betaalbewijs voor de hele week. Kleur en type vertellen het personeel welke formule je hebt, dus knip het niet af, ook niet omdat het schuurt bij het slapen. Kwijt of kapot betekent langs de receptie, en bij sommige resorts kost een nieuwe een paar euro. Onze kinderen dragen het inmiddels als een erelint.
Zo overleef je een week buffet
De valkuil van elke eerste keer: dag één alles proeven, dag drie nergens meer zin in hebben. Loop eerst een rondje langs het hele buffet voordat je opschept, mik op de live-cookingstations (daar staat de verse pasta, de gegrilde vis, het omelet-station) en beschouw de rest als aanvulling. En eet niet elke avond om zes uur “omdat het toch al betaald is”; een avond overslaan en alleen wat fruit halen is geen verspilling, het is zelfbehoud. Meer trucs staan in onze buffet-gids.
Fooien en ligbedden, de twee ongeschreven regels
Fooien zijn bij all-inclusive niet verplicht, wel gewaardeerd: een euro bij de bar zo nu en dan, een paar euro voor de kamermeisjes halverwege de week. In Egypte is de fooiencultuur sterker dan in Spanje of Turkije; houd daar wat kleingeld voor apart.
Ligbedden zijn het enige strijdtoneel van een all-inclusive. Om zeven uur liggen de eerste handdoeken er al, en nee, daar hoef je niet aan mee te doen: na half elf komt er altijd wat vrij, en veel resorts halen handdoeken weg die te lang onbemand liggen. Wie per se eerste rij bij het zwembad wil, weet nu hoe laat de concurrentie opstaat.
Wanneer all-inclusive juist niet loont
Eerlijk is eerlijk: all-inclusive is geen wet. Wil je elke avond een ander dorpsrestaurant proberen, of combineer je stad en strand, dan betaal je voor maaltijden die je niet gebruikt en is halfpension vaak de slimmere koop. En op bestemmingen waar eten buiten de deur goed en goedkoop is, zoals Bali, is een week binnen het resort eten gewoon zonde van de reis. All-inclusive loont waar het resort de vakantie ís, niet waar het de bestemming in de weg zit.
De korte versie
Check wat er precies in jouw formule zit, reserveer het à-la-carterestaurant op dag één, koester het armbandje en doe niet mee aan de handdoekenoorlog. Kijk voor de formule die bij je past bij onze thema’s, voor actuele deals bij de aanbiedingen, en pak voor vertrek de inpaklijst erbij. Die whisky drinken we tegenwoordig trouwens gewoon weer; we vragen alleen eerst even welke.
