Sanne Vermeer

Het stilste moment van mijn leven was een dinsdagmiddag in Side. Beide kinderen zaten tegelijk in de miniclub, mijn man lag te slapen met een boek op zijn buik, en ik las drie hoofdstukken achter elkaar zonder één keer "mam!" te horen. Ik heb daar even van zitten genieten en toen, heel eerlijk, een beetje zitten janken. Van geluk denk ik. Of van de zon.

Sindsdien geloof ik niet meer in brochures maar in details. Hoe laat het restaurant opengaat bijvoorbeeld, want een kind van vijf dat tot zeven uur op eten moet wachten is om tien over zeven geen kind meer. En hoe lang de transfer duurt, want na negentig minuten bus wordt er achterin geslapen of gehuild, meestal allebei. Dat soort dingen zoek ik nu vooraf uit en schrijf ik hier op, voor iedereen die ook met kinderen reist.

In onze koffer zit standaard een reserveknuffel. De echte was in Side drie dagen zoek en die reserve heeft de vakantie gered, en mij een nacht slaap. De knuffel is inmiddels terecht. Het vertrouwen in mezelf als kofferinpakker nog niet helemaal.