Ik reis een paar keer per jaar alleen, en de vraag die ik dan het vaakst krijg is niet “vind je dat niet eenzaam” maar “vind je dat niet eng”. Het antwoord is nee, en dat is geen flinkheid: het is een kwestie van kiezen. Er zijn bestemmingen waar ik als vrouw alleen mijn schouders voel zakken zodra ik er ben, en bestemmingen waar een deel van mijn aandacht de hele week aan blijft staan. Dit stuk gaat over de eerste soort. Waarom all-inclusive daarvoor sowieso een slimme vorm is, schreef ik eerder al: alles is geregeld, je eet zonder gedoe alleen, en het resort is een omgeving waar je ’s avonds gewoon in je eentje naar de bar of het strand loopt. De vraag die overblijft is wélk land. Dit is mijn eerlijke lijstje.
Canarische Eilanden: de zachtste landing
Als iemand mij vraagt waar ze haar éérste vakantie alleen moet boeken, zeg ik altijd hetzelfde: de Canarische Eilanden. Het is Spanje, dus Europese Unie, je eigen telefoonbundel en een cultuur waarin een vrouw alleen aan een tafeltje niemand opvalt. De boulevards zijn breed, verlicht en tot laat gevuld met wandelende mensen van alle leeftijden; ik heb er avonden in mijn eentje langs de zee gelopen zonder één moment van twijfel. Vier en een half uur vliegen, het hele jaar zacht weer, en een gigantisch aanbod, waardoor je ook nog eens scherp kunt kiezen op een resort dat bij je past.
Griekenland: vriendelijk zonder bijbedoelingen
Op Kreta en Rhodos is de vriendelijkheid van het soort dat nergens heen hoeft. Je krijgt een praatje bij de koffie, iemand wijst je de weg, en daarmee is het klaar; de Griekse eilanden hebben van alle mediterrane bestemmingen de meest ontspannen omgang met een vrouw die alleen reist, is mijn ervaring. De dorpjes rond de resorts zijn ’s avonds levendig maar nooit opdringerig, taxi’s zijn betrouwbaar, en het eten buiten de deur is er zo goed dat je het resort af en toe wílt verlaten — wat precies het teken is van een bestemming waar je je op je gemak voelt.
Turkije: uitstekend resort, iets meer ruis in de stad
Over Turkije ben ik graag precies, want het beeld is dubbel en dat verdient uitleg. Binnen de resortzones van Side, Belek en Lara is de service hartelijk, professioneel en volstrekt ontspannen; ik heb me er nooit onprettig gevoeld, ook ’s avonds niet. Buiten het resort, in de bazaars en winkelstraten, is de aanspreekcultuur simpelweg intensiever: verkopers maken contact, complimenteren en lopen soms een stukje mee. Het is vrijwel altijd commercieel bedoeld en een vriendelijk maar beslist “no, thank you” plus doorlopen werkt; het is alleen goed om te weten dat het erbij hoort, zodat het je niet overvalt. Wie vooral rust zoekt, kiest een adults-only resort en heeft aan Turkije een van de beste prijs-kwaliteitverhoudingen van dit lijstje.
Curaçao: ver weg, maar vertrouwd
Voor winterzon zonder inleertijd is Curaçao een geval apart: negen uur vliegen en dan word je in het Nederlands begroet. Dat klinkt als een detail, maar als je alleen reist is het er geen: je verstaat de taxichauffeur, je leest de borden, je regelt alles zelf zonder drempel. Het eiland is kleinschalig, de resorts zijn overzichtelijk en Willemstad is overdag heerlijk om alleen door te dwalen. Voor ’s avonds geldt wat overal buiten Europa geldt: neem een taxi terug in plaats van de donkere weg, niet omdat het moet, maar omdat het niets kost aan vakantiegevoel en alles aan gemak oplevert.
Egypte: prima binnen het resort, regel de rest via het hotel
Hurghada en Marsa Alam staan in dit lijstje met een sterretje. Binnen het resort is Egypte gastvrij en probleemloos, en het huisrif van Marsa Alam blijft een van mijn favoriete plekken op aarde. Buiten het resort is de aandacht voor een vrouw alleen merkbaar aanweziger dan in Europa: veel aanspreken, veel aanbod van diensten, zelden bedreigend maar wel vermoeiend. Mijn aanpak: excursies en vervoer via het hotel boeken in plaats van op straat regelen, en de stad zien als uitstapje in plaats van avondprogramma. Wie vooral komt om te snorkelen en te ontspannen, mist er niets mee.
De kledingvraag, één keer eerlijk beantwoord
Hij komt in elke mail terug, dus hier het antwoord zonder eromheen draaien: in de badplaatsen van Turkije en Egypte draag je aan het zwembad en op het strand gewoon wat je thuis ook zou dragen — bikini, jurkje, niemand die opkijkt, dit zijn toeristenzones die al decennia zo werken. Het verschil zit in de uitstapjes: voor een moskee, een bazaar in de stad of een dorpsbezoek zijn bedekte schouders en iets over de knie een kwestie van respect én comfort — je krijgt er merkbaar minder aandacht door. Ik heb er een vaste oplossing voor die niets weegt: één dunne omslagdoek onder in mijn dagtas, het hele jaar door, elk land. Op de Canarische Eilanden, in Griekenland en op Curaçao speelt dit alles simpelweg niet.
Wat ik zelf altijd doe, waar ik ook ben
Geen bangmakerij, gewoon de routine die maakt dat ik nergens over na hoef te denken. Ik lees vóór het boeken reviews specifiek van vrouwen die er alleen waren (zoek in de reviews op “alleen” of “solo”; wat zij noemen, is wat jij wilt weten). Ik laat de transfer door de reisorganisatie regelen, zodat er op elke luchthaven iemand met een bordje staat. Ik deel mijn kamernummer niet hardop aan de bar, een gewoonte die niets kost. En ik app mijn zus elke paar dagen even, vooral omdat zij anders tóch appt.
De rest is wat vakantie hoort te zijn. De vliegtuigdeur gaat open, de warmte valt over je heen, en er is niemand die iets van je dag vindt behalve jijzelf. Dat laatste is, eerlijk gezegd, het beste deel van alleen reizen.
Femke ·
Sanne ·