Iris van Leeuwen-Faber

Voor mij begint de vakantie niet bij het inchecken, maar bij het moment dat het vliegtuig stilstaat en de deur opengaat. De warme lucht valt dan over je heen als een deken, en je voelt je schouders een stukje zakken. Ik heb dat nu vaak genoeg meegemaakt om te weten dat het elke keer werkt. En ik ben er elke keer weer stil van, wat onhandig is voor iemand die er daarna een stuk over moet schrijven.

Op de site schrijf ik over alles voorbij de vijf uur vliegen, en over winterzon dichterbij voor de maanden waarin een verre reis niet past; de Canarische Eilanden in januari bijvoorbeeld, als het daar twintig graden is en het licht zacht wordt. Mijn vaste plek blijft het huisrif bij Marsa Alam. Je loopt er vanaf het strand zo het water in, en na een paar meter hoor je alleen nog je eigen ademhaling door de snorkel en het geknisper van papegaaivissen die aan het koraal knabbelen. Ik blijf altijd te lang. Mijn rug verbrandt altijd op precies dezelfde plek.

De mooiste zonsondergang die ik ken was voor de kust van Zanzibar, vanaf een dhow, zo'n houten zeilboot met een schuin driehoekig zeil waarmee daar al eeuwen wordt gevaren. De schipper deed niets bijzonders. Hij liet het zeil hangen en wees naar het westen. Daar denk ik nog vaak aan als ik schrijf: een bestemming hoeft niet mooier gemaakt te worden dan hij is, je moet alleen weten waar je moet kijken. En van iemand horen wat negen uur vliegen met je nachtrust doet. Dat vertel ik er dus altijd bij.